Sömürgecinin Zafer Yanılgısı

Sömürgecilik tarihine bakıldığında, işgal güçlerinin en büyük yanılgısının “askeri zaferleri tarihsel hâkimiyet” sanmaları olduğu açıkça görülür. Ordular şehirleri ele geçirdiğinde, halkları dağıttığında ve coğrafyaları zorla yeniden şekillendirdiğinde sömürgeci yönetimler bunu kesin bir zafer olarak yorumladı. Oysa savaş kazanmak ile bir toplumu yenmek aynı şey değildir. Askeri üstünlük, halkların hafızasını, kültürünü ve özgürlük arzusunu ortadan kaldırmaya hiçbir zaman yetmedi. Cezayir’de, Kenya’da, Angola’da olduğu gibi birçok yerde sömürgeciler sahada güçlü görünseler de tarihsel üstünlük halkların ısrarında birikti.

Her sömürgeci zafer aslında uzun vadeli bir çözülüşün başlangıcıydı. Çünkü işgalciler güçle aldıkları her toprağı sürekli güçle elde tutmak zorundaydı. Halkların direnişi kırılmaz, sabırları tükenmez, bağımsızlık arzusu yok edilemez bir nitelik taşıyordu. Bugün geriye dönüp bakıldığında açıkça görülüyor ki sömürge orduları bir şehri ele geçirebilir. Fakat insanların iç dünyasındaki özgürlük duygusunu asla ele geçiremez. Yasaklanan diller yeniden konuşuldu, yasaklanan bayraklar yeniden dalgalandı, sömürü düzeni çökünce gerçek galiplerin kim olduğu bütün açıklığıyla ortaya çıktı.

Bu tarihsel döngü bugün Gazze’de yeniden karşımıza çıkıyor. Modern çağın en gelişmiş teknolojileri, en sofistike silahları ve en acımasız kuşatmaları bile halkların iradesini bastırmaya yetmiyor. İşgal gücü üstün olabilir; fakat bu üstünlük kısa ömürlüdür. Gazze’nin teslim olmaması, sadece askeri bir direniş değil, tam anlamıyla bir tarihsel tekrarın ifadesidir. Sömürgeciler yine kazanıyor sandı. Fakat tarihin ritmi değişmedi. Hakikat bir kez daha kendini gösterdi. Halkın iradesi silahın gücünden büyüktür ve zafer eninde sonunda direnenindir.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir